Raise your hand als je nog nooit onzeker bent geweest please!
En? Nog 2 handen om je telefoon nu, of werkelijk 1 hoog in de lucht?
Kom dan sowieso eens babbelen want dat is nieuw voor me.

De waarheid is dat iedereen wel eens onzeker is. De ene sneller of meer dan de ander, maar waar mensen zijn daar is ook altijd onzekerheid of onzekerheid geweest.
Wees gerust, niet weer een autobiografisch verhaal over mijn journey maar dit houdt me altijd al bezig. Sinds ik als fotograaf aan het werk ben komt dit nog vaker naar voren.

Neem bijvoorbeeld jonge kinderen, spannend kunnen ze het wel vinden maar echt onzekerheid zie ik niet snel terug.
Ik houd er van, ongedwongen, eigenwijs, lief, puur, grappig.
Jammer is het dat we wanneer we opgroeien toch veel van deze vrijheid verliezen.
Dit kan door (opgelegde) normen en waarden, sociale druk, verwachtingen vanuit de maatschappij en trouwens, hormonen zijn ook een bitch.
Voor sommige dingen is ook heus wat te zeggen, neuspeuteren is nou eenmaal tot een bepaalde leeftijd acceptabel en als we allemaal janken in het midden van een supermarkt is ook niet erg handig.
Maar waarom stoppen we met gek doen, voelen we ons zo snel minder vrij, geven we zo’n ongemakkelijke schouderklop knuffel in plaats van een heerlijke sandwich knuffel met een dikke kus?
Laat staan wanneer er een camera op je gericht staat. Manman wat een gereserveerdheid weten we dan te vinden. Er wordt zelfs ‘oh sorry’ gezegd na een bulderlach (ook door mij hè).

Vroeger ging je op de foto bij je geboorte, een mijlpaal hier en daar en de reden dat we zo achterlijk veel familiefoto’s met bruiloften maken komt ook voort uit de periode waarin enkel dan er een camera/fotograaf was.
En dan was het fijn als iedereen er netjes op stond, want je kon lastig het instagram profiel erbij pakken voor een volledig (oké misschien licht vertekend) beeld.

Maar nu, het is 2018, we hebben allemaal een camera op zak en het mag allemaal wel een stukje losser.
En dat is spannend, want die onzekerheid.
Onderkin, gebroken neus (raising my hand), slechte huid, figuur niet naar je eigen of opgrlegde wens, vul maar in.
Dit wil ik ook verre van bagatelliseren, want het is zó vreselijk rot om onzeker te zijn.

Maar we zijn niet hoe we eruitzien, je schoonheid zit in zoveel meer.
Hoe je met mensen omgaat, met de schepping.
Je bent mooi wanneer er plezier van je gezicht straalt.
Er zit pracht in wanneer je aandachtig luistert naar iemand.
Wanneer je serieus op de foto staat of zelfs verslagen ben je puur, en weet je nog wat ik zo mooi vind aan kinderen? Puurheid.

Ik zeg niet dat het makkelijk is maar omarm dat schoonheid in zoveel meer zit.
Met het selecteren van foto’s kijk ik uiteraard of je ogen niet dicht zitten, of half pratend je gezicht in een minder fraaie freeze terecht is gekomen.
Ik plaats ook nooit foto’s van mensen als ze zelf niet tevreden zijn.
Toch heb ik die foto’s geselecteerd, omdat ik de schoonheid zie.
Ik weet dat mensen om die persoon heen de foto ook prachtig zullen vinden, maar we kunnen voor een ander niet de battles van onzekerheid verslaan.

Tot die battle gestreden is hoop ik dat met het geven van oprechte complimenten en respect je toch vrij op de foto te kunnen zetten.
Je mag gezien worden, hoe je bent. Je mag gezien worden, om wie je bent.

× Neem contact met mij op!